Het viel nog niet mee om mijn grote ABC Marquoir om te vormen tot gordijn voor de franse deur. Na wat heen en weer schuiven heb ik het borduurwerk toch middenin gehouden. Helemaal tevreden over het resultaat ben ik nog niet, maar zoals het nu hangt, vallen er geen letterranden weg door de houten latjes.

De (gebroken)witte omlijsting wil ik nog opsieren met wat kleur, zodat de rand en het borduurwerk een geheel wordt. De rand is van dun ongebleekt katoen, niet echt iets om kruissteekjes op te borduren. Maar wat dan??

Deze maand is er vooral weer 'gedacht' aan mooie oudgoed lapjes….! Daarom wil ik jullie vandaag laten meegenieten van mijn bezoek aan het borduurmuseum in Fontenoy le Chateaux . Het dorpje in de Vogezen stelt tegenwoordig weinig meer voor, maar vanaf 1836 werkten er meer dan 500 vrouwen als borduursters.
De omliggende kuurbaden trokken veel parijsenaren, die dol waren op het mooie borduurwerk. En terwijl zij zich lieten verwennen in Bains les Bain of Plombière les Bain, werden er hele uitzetten voor hen geborduurd in het nabij gelegen Fontenoy.  
De vrouwen verdienden er meer mee dan het dagloon van hun mannen, grof huishoudelijk werk werd niet meer door hen gedaan uit angst voor beschadigingen aan hun handen. Het borduurvak werd van moeder op dochter doorgegeven en je krijgt de indruk dat alle vrouwen van het dorp 'goeden handen' hadden.
In het museum hangen 5 grote kamers vol met borduurwerk en met de verhalen over de borduursters. Op bovenstaande link vind je ook veel informatie hierover. Erg de moeite van het lezen waard!

Op alle zondagmarkten speur ik naar oud linnen of geborduurde zakdoekjes en ook deze zomer zijn er weer mooie stukjes bij gekomen. Nog een maandje geduld, bij de volgende update hoop ik wat verder te zijn met mijn 'Oudgoed' project en mijn nieuwe aanwinsten te laten zien (verwerkt en wel..). De update's van Monica, Joke en Marcella staan al op hun blog, veel lees plezier!

Na 3 maanden frans platteland, ben ik nog helemaal niet gewend aan de stad! Uit ervaring weet ik dat dit nog wel een paar dagen gaat duren ook en ondertussen probeer ik de zomer vast te houden. De lavendel is geknipt, gedroogd en in de bloemetjes gestopt. Nu maar hopen dat dat heerlijke, lome, zomergevoel blijft bestaan, bij de geur van de lavendel.

Een kleine vakantie update van Jane.

Terwijl alle blokken nog aan de muur hangen, heb ik stofjes uitgezocht voor de taartpuntjes aan de zijkant. Die stofjes zijn samen met het patroontje in een mapje gedaan en mee naar het franse platteland genomen.

Ik heb veel goede plannen, maar of ik er ook aan toe zal komen met al die aanwaaiende familie en vrienden, weet ik niet. Er zijn nog 37 puntjes te gaan…….

Chateaux Bougey ligt maar een paar kilometer van ons franse dorp. Het kasteel wordt voor allerlei doeleinden gebruikt en zo stonden wij daar, een paar weken geleden, bij de opening van een internationaal kunstproject.
De schilderijen (van o.a. Martin Moesman) waren prachtig en de beelden (van o.a. Ellen Beljaars) erg mooi.

Maar het leuktste is toch door zo'n kasteel dwalen. door raampjes naar buiten kijken en genieten van de oude vloeren, pfafonds en trappetjes. 
Dat het kasteel aan renovatie toe is, was wel duidelijk. Voor deze expositie waren wat gaten in de vloeren dicht gemaakt, zodat wij zonder gevaar voor eigen leven, tot in het torenkamertje de kunst konden bekijken.
Heel vroeger, toen het kateel nog bewoond werd, vervoerde men zich per koets. Wonderbaarlijk dat die nog bewaard is gebleven, hij stond waarschijnlijk in een stal en er werd verder niet meer naar omgekeken.
De koets is (ooit) versierd met bloemen van lint, ik was er helemaal weg van zoals zij, verbleekt, tegen de buitenkant aangeplakt waren.

Een reisje met deze koets was volgens mij toch geen pretje, het ding leek wel van karton gemaakt en alleen het onderstel van hout. De wegen waren (en zijn nogsteeds) ongeplaveid en gaan flink omhoog en omlaag. Romantisch was het natuurlijk wel, tenminste zoals wij daar nu tegenaan kijken. 

In de toekomst zullen er meer exposities, concerten en festiviteiten plaats vinden in het chateaux. Zo komt het kasteel weer tot leven!

Een kleine update van mijn 'oudgoed' project. Ik heb wat zitten schuiven met lapjes en heb de 4 blokken aan elkaar genaaid (het 'witte' blok moet nog verder afgewerkt worden). Hieromheen komt nog een rij kleine blokje, waar ik stukjes linnengoed in verwerk. Het is lastig om een goed kleuren evenwicht te vinden, met die kleine blokken hoop ik wat meer kleur te maken.

Het boekje dat bij dit project hoort, vordert langzaam, hoewel… Op mooi wit broderie had ik een foto genaaid, maar de foto bleek af te geven….ja dat zijn van die dingen! De ideeën zijn er volop, nu de uitwerking nog. Wordt vervolgd dus!

Terwijl jullie dit lezen, geniet ik alweer van onze franse tuin.

Een tuin vol kleuren en geuren, sommige stukken nog wat wild, andere delen worden met de snoeischaar en maaimachine in toom gehouden.

Er groeit van alles, maar met een eigenzinnig heid, daar kunnen wij nog een puntje aan zuigen.

Veel van wat ik ooit gezaaid heb, is nooit opgekomen. Dure planten, meegenomen vanuit Nederland, hielden het voor gezien in de volle zon of de winterse kou.

Je zou denken dat het een wonder is dat er nog iets het doet, maar niets is minder waar. Want als een plant het naar zijn zin heeft, dan laat hij dat ook volop zien. Zoals de asclepias, ieder jaar komen ze weer op en groeien tot 1,5 meter hoogte. Zodra de bloemen uitkomen, ruikt de hele tuin heerlijk. Vlinders en bijen vinden zo makkelijk hun weg er naar toe. En omdat geen ander geluid onze tuin bereikt, is dit wat je hoort. Ik kan jullie niet de geur aanbieden van de asclepias, maar wel het geluid van de vogels en bijen!  

Ik weet niet wie allemaal de zoektocht naar het patroon van de merklap uit de Douwe Egberts reclame hebben gevolgd, op Berthi's blog, maar ik heb ervan genoten. Uiteindelijk werd het patroon 'vrijgegeven' en konden liefhebbers het via haar's blog downloaden. 

Voor mij werd het een vakantie borduurwerkje. Niet te groot, leuke patroontjes en ik gebruik mijn eigen kleuren. 

Ik ben weer helemaal 'into' borduren! Nadat mijn grote Marquoir af was, had ik mijn garens netjes opgeborgen. Maar er was een soort leegte, ik miste het gepriegel met draadjes in de tuin. Dus, met een beetje geluk, komt dit lapje deze zomer af. 

Hoewel Jane regelmatig meereist naar het franse platteland, wordt er weleens een update overgeslagen. Niet dat er niets gebeurt aan de taartpuntjes, oh nee, ik probeer er toch aan door te gaan. En zo hing er een heel rijtje (bijna) klaar.

Mocht ik nog denken dat de puntjes 'a piece of cake' zouden zijn, niets bleek minder waar! Wat een lastige puntjes zitten erbij, hoe heeft onze Jane dit toch allemaal verzonnen??

De 'top row' is nu af, thuis gekomen heb ik hem gelijk aan de blokken gespeld, nieuwsgierig als ik was naar het resultaat! Om jullie even een idee te geven, de dear jane blokken hangen aan een muur in mijn slaapkamer, dus bij het ontwaken is dit het eerste wat ik zie… 

Sinds ik mijn grote marquoir weer tevoorschijn heb gehaald, ligt het 'werkje' naast mijn stoel. Of hangt aan de lijn in het franse landschap

Ik borduurde er flink aan verder, de grootste hobbel was genomen, de laatste bocht van de rand is klaar. Ik zag er gruwelijk tegenop, want wist zeker dat de rand niet klopte. En hoe 'brei' je dan zo'n randje aan elkaar? Juist ja, door hier en daar een beetje te smokelen en gelukkig, het ziet er nog niet eens zo gek uit! 

De foto is 5 weken gelden gemaakt en zoals jullie zien moesten er toch nog heel wat lettertjes en roosjes geborduurd worden. Over het gedeelte, dat hier te zien is, heb ik 3 jaar en 2 maanden gedaan. In maart 2008 schreef ik mijn eerste logje over de Marquoir van Gigi. Het patroon, gedownload van haar website, was groot, maar prachtig.

Maandelijks liet ik een update zien van mijn vorderingen (terug te vinden onder de categorie 'borduren'), samen met vele anderen die met dezelfde lap bezig waren. Er zijn al heel wat prachtige Marquoirs afgekomen en soms gaf ik de moed op, bij mij zou het vast nog 100 jaar duren….   

En kijk nu toch eens, geen 100 jaar, maar gisteren heb ik het laatste steekje gezet en af is mijn eigen Marquoir!! Ieder vrij moment is gebruikt, het was een hele klus, maar ik ben zo blij dat deze geklaard is.

Mijn dank gaat uit naar de 'meevarenden' van het begin, die mij stimuleerden om tot voorbij de helft te komen en naar Gigi voor het mooie patroon.

De Marquoir wordt nu verwerkt tot gordijntje voor deze deur in ons franse huis. De deur is nieuw in de verf gezet, dus alles is er klaar voor. Als voering gebruik ik ongebleekte katoen. Voor alle zekerheid maak ik aan de muur ook een haakje, voor als de zon te hard schijnt!!!! 

Het patroon is voor de volledigheid van Gigi R. en Carinne. Hier (klik) vond ik het, dus voor wie alsnog wil beginnen….